روزنامه «صدای ایران»؛ شماره ۲۳۹| یأس و خشم، پشت نقاب تهدید

سرمقاله؛ ظهور هوشیاری و اتّحاد مردم در ۲۲ بهمن با رئیس‌جمهور آمریکا چه کرد؟

اظهارات اخیر رئیس‌جمهور ایالات متحده درباره موضوع براندازی جمهوری اسلامی در فرایند تاریخی رؤسای جمهوری آمریکا نسبت به ایران جدید نیست. این ادبیات تهدید وجه مشترک همۀ رؤسای جمهوری قبلی آمریکا بوده هرچند در فرم و عبارت تفاوت‌های ظاهری با هم دارند. با این حال تهدیدهای اخیر دونالد ترامپ در وضعیت پسا فتنۀ اخیر هم واجد برخی معانی است که مرور آنها خالی از لطف نیست.

نخست آنکه این مواضع در ادامۀ مواضع بالا و پایین و شل‌کن و سفت‌کن همین شخص است. مهم‌ترین ویژگی این راهبرد نگه داشتن سایه تهدید است تا شاید کارگر افتد و منجر به تغییر محاسبات در طرف ایرانی شود.

ایران مصمم است به دفاع از منافع خود. ایران یقین دارد که کوتاه آمدن در برابر دشمن صهیونی آمریکایی نه تنها خطر برخورد و سایۀ جنگ را کوتاه نمی‌کند بلکه باز شدن باب یک چرخۀ بی‌انتها از تهدید و فشار و درخواست است که هیچ نقطۀ پایانی ندارد. مسیری که هزینه‌اش صدها برابر بیشتر از مقاومت در برابر خوی تجاوز و توسعه‌طلبی دشمن است. بر مبنای همین منطق هم ایران سفت ایستاده و برای پاسخ به حماقت احتمالی دشمن صهیونی آمریکایی هم تدارک سنگینی دیده است که مسئولان امر به گوشه‌هایی از برنامۀ دفاعی ایران اشاراتی داشته‌اند.

در این وضعیت شکستن اراده مصمم و گارد دفاعی ایران به هدف اصلی دشمن تبدیل شده است. دستاویز قرار دادن آشوب‌های تروریستی برای تحریک جو عمومی داخل ایران و راه‌اندازی جنگ داخلی، وعده‌های یک در میان که با مذاکره و پذیرفتن شروط تحمیلی آمریکا سایه جنگ کوتاه خواهد شد و در نهایت هم لفاظی‌های اخیر دربارۀ براندازی جمهوری اسلامی و بسیج امکانات نظامی برای سنگین‌تر کردن سایۀ تهدید همه و همه در راستای دامن زدن به رعب و ایجاد تردید در عزم مصمم ایران برای دفاع از خویش انجام می‌گیرد. رعب و تردیدی که منجر به تغییر محاسبات و نظام تصمیم‌گیری در تهران شود.

نفس تغییر رفتارهای رئیس‌ کاخ سفید نشانه‌های دیگری هم دارد. شخصیتی که در مقام ریاست‌جمهوری ایالات متحده آمریکا چند ماه قبل مشغول تهدید نظامی بود و بعد وعدۀ در باغ سبز مذاکره را می‌داد و در نهایت هم با شروع آشوب‌های تروریستی مسلحانۀ اخیر به تحریک افکار عمومی داخلی روی آورده بود تا به زعم خود شعلۀ یک جنگ داخلی را در ایران روشن کند حالا دوباره به خانۀ اول و تهدید سخت بازگشته است.

این بازگشت آن هم بعد از ناکام ماندن پروژۀ آشوب، نشانۀ ناامیدی او از ایجاد جبهۀ داخلی در داخل ایران علیه جمهوری اسلامی است. این امید ولو به قدر کورسویی اگر در ذهن و روان او باقی مانده بود به این تغییر منجر نمی‌شد.

ناامیدی از شوراندن ایرانیان علیه کشور خود است که باعث شده او دوباره نقاب از چهره برگیرد و به لفاظی‌های سخت و بازگشت به همان خانه‌ای روی بیاورد که چند ماه قبل در آن بود. مأیوس شدن از انداختن شعله تفرقه و فتنه به دامن جمهوری اسلامی است که باعث شده رئیس‌جمهور آمریکا به ذات اصلی و سابق خود بازگردد و دوباره مشغول خط و نشان کشیدن علیه ایران شود.

این نومیدی و یأس و عصبانیت است که خمیرمایۀ موضع اخیر ترامپ را تشکیل داده تا تاکتیک عوض کند. رویداد بزرگ و میلیونی ۲۲ دی و ۲۲ بهمن کار خود را کرده و پیام خود به مخاطب اصلی و هدف منتقل کرده است. ملت ایران دوباره از این آزمون هم سربلند بیرون آمد.

انتهای پیام/